صدای تنهایی ؟

از زرتشت پرسیدند؛ زندگی خود را بر چند اصل بنا كردی؟

فرمود چهار اصل:  

دانستم رزق مرا دیگری نمیخورد پس آرام شدم

دانستم كه خدا مرا میبیند پس حیا كردم

دانستم كه كار مرا دیگری انجام نمیدهد پس تلاش كردم

دانستم كه پایان كارم مرگ است پس مهیا شدم

هیچکس نمی تواند به عقب برگردد و از نو شروع کند،

اما همه می توانند از حالا شروع کنند.

"به یاد هم بودن" قشنگترین هدیه ای است که نیاز به "با هم بودن" ندارد.

چرا همیشه بدنبال این هستیم که بدانیم چرا گل خار دارد؟ بیایید گاهی بدنبال آن باشیم که بدانیم چرا خار گل دارد؟

تقدیرم را زیبا بنویس؛

کمکم کن آنچه را که تو زود خواهی من دیر نخواهم و

زندگی حتی با عشق گم شده نیز شیرین تر از زندگی بی عشق است. تاگور

دستانی که کمک می کنند پاکتر از دستهایی هستند که رو به آسمان دعا می کنند. کوروش کبیر

ادب و محبت خرجی ندارد ولی همه چیز را خریداری می کند. متاجیو

بخش بزرگی از ادب آدمی برآیند ریشه نژادی و خانوادگی است .  ارد بزرگ

چه زیباست هنگامی که در اوج نشاط و بی نیازی هستی دست به دعا برداری . جبران خلیل جبران

جواب داد:....

اگر زن یا مرد دارای (اخلاق) باشند پس مساوی هستند با عدد یک =1

اگر دارای (زیبایی) هم باشند پس یک صفر جلوی عدد یک میگذاریم =10....

اگر (پول) هم داشته باشند دوتا صفر جلوی عدد یک میگذاریم =100

اگر دارای (اصل و نصب) هم باشند پس سه تا صفر جلوی عدد یک میگذاریم =1000

ولی اگر زمانی عدد یک رفت (اخلاق) چیزی به جز صفر باقی نمی ماند و صفر هم به تنهایی هیچ نیست ، پس آن انسان هیچ ارزشی نخواهد داشت.

هر کس در جهان آرزویی دارد: یکی مال می خواهد، یکی افتخار و یکی زیبایی، اما یک دوست حقیقی از تمام اینها بهتر است.

در زندگی دو چیز را فراموش نکن: خدا و مرگ

خشم با ديوانگي آغاز مي شود و با پشيماني پايان مي پذيرد. (فيثاغورث)

كسي كه هميشه مي خواهد اشتباه ديگران را ثابت كند، آنها را از خود دور مي كند. (ناپلئون هيل)

* خداوند به هر پرنده اي دانه اي مي دهد ولي آنرا داخل لانه اش قرار نمي دهد.

* اگر در كارها جديت به خرج ندهيد بي استعدادترين افراد مصمم و با اراده از شما پيشي مي گيرند.

غم و شادی اگر از اوست ، زیباست

خوشا آن کس که در غم ها شکیباست

بسا تلخی که شیرین تر ز قند است

ولی در خاطر ما ناپسند است

به چشم عارفان هر بد بلا نیست

تمیز تلخ و شیرین ، کار ما نیست

بسا شیرین که تلخی می دهد بار

بسی راحت که آرد رنج بسیار

طلا افتد چو در آتش گذارش

چه داند می شود افزون عیارش؟

بسا بستان که نیش مار در اوست

بسا هجران که وصل یار در اوست

بسا بینا که در آینده کور است

بدا بر او که از زحمت به دورست

اگر در جام عمرت باده خون است

چه دانی دور دیگر قصه چون است ؟

من و تو چشم باطن بین نداریم

همین چشم است و غیر از این نداریم

تو مو بینی و او پیچش مو

تو ابرو ، او اشارت های ابرو

چه نعمت خوارگان کز لطف دورند

خمه درمانده در روز نشورند

گروهی خستگان روزگارند

که در صبح قیامت رستگارند

بسا کس صاحب قصر بلندست

که چون مرگ از در آید مستمند است

بسا کس دیده ای بالین زخشت است

که روز مرگ در باغ بهشت است

حکیم مصلحت بین جز خدا نیست

کسی با نقش پنهان آشنا نیست

شکیبا در بلا محبوب یارست

که این فرموده ی پروردگارست

                                                              مهدی سهیلی

آینده همان است که ما می اندیشیم. «مارک اورل»

به زبانت اجازه نده که قبل از اندیشه ات به کار افتد. «شیلون»

افرادي که با افکار عالی و خوب دمسازند ، هرگز تنها نیستند. «سیدنی»

اگر می خواهی دوستیت پا برجا بماند هیچ گاه با دوستت شریک مشو . «ارد بزرگ»

انسان دانا به جای آنکه در انتظار رسیدن فرصت خوب در زندگی باشد، خود آنرا به وجود می آورد. «فرانسیس بیکن»

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

روزی لقمان به پسرش گفت: امروز به تو 3 پند می دهم که کامروا شوی.
اول اینکه سعی کن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری!
دوم اینکه در بهترین بستر و رختخواب جهان بخوابی!
و سوم اینکه در بهترین کاخها و خانه های جهان زندگی کنی!

پسر لقمان گفت : ای پدر من پول زیادی ندارم، چطور من می توانم این کارها را انجام دهم؟

لقمان گفت: اگر کمی دیرتر و کمتر غذا بخوری، هر غذایی که میخوری طعم بهترین غذای جهان را می دهد. اگر بیشتر کار کنی و کمی دیرتر بخوابی، در هر جا که خوابیده ای احساس می کنی بهترین خوابگاه جهان است و اگر با مردم دوستی کنی و در قلب آنها جای گیری، آن گاه بهترین خانه های جهان مال توست.

راز بزرگ زندگی در شكیبایی است ، به خاطر یك آینده مبهم نباید حال را از دست داد.

تقدیر را با تصمیم مان رقم می زنیم ، هرگز نباخته ایم مادامی که از شکست خود چیزی آموخته باشیم.   (زیگ زیگلار)

آدمی ساخته افکار خویش است ، فردا همان خواهد شد که امروز فکر می ­کنیم. (مترلینک)

مهم نیست که چه اتفاقی در زندگی ما می افتد مهم اینست که ما با آن چه می کنیم. (جان هومر میلر)

در زندگی ثروت حقیقی مهربانی است و بینوایی حقیقی خودخواهی. (وینه)

محبت را وقتی دیدم که کودکی در دفترش خورشید را به رنگ سیاه کشید تا پدر کارگرش زیر آفتاب نسوزد!

(هلن کلر) بر این باور است که تواناییم ، اگر اراده کنیم و پیگیر باشیم :

به هر کاری که اراده کنیم ، تواناییم

اگر آنگونه که سزاوار است ، پیگیر آن باشیم !

- اشک و لبخند دو موهبت الهی هستند که هر یک برای ساخته شدن روحمان ضروری و مفید به نظر می رسند !

- بزرگترین کارها با کوچکترین گام ها شروع شده و سخت ترین گام ، اولین گام است .

- مردی که کوهی را بر می دارد ، با برداشتن سنگ های کوچک آغاز می کند . (ویلیام فاکنر)

- ناکامی یعنی ، تأخیر ، نه شکست ! مسیر انحرافی موقت است ، نه کوچه بن بست ! (ویلیام آرتوروارد)

- اگر این نکته را دریابیم که در وجود هر انسانی روح خداوند خانه گزیده، آیا باز هم حاضر می شویم به کسی توهین کنیم؟

صدای آب زیبا نبود اگر سنگ بر سر راهش نبود

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست

زندگی امتحان ریشه هاست

ریشه هم هرگز اسیر باد نیست

زندگی چون پیچکیست

انتهایش میرسد پیش خدا

كسي كه با اراده است سرنوشت خويش را رقم مي‌زند و كسي كه سست اراده است سرنوشت او را به دنبال خود خواهد كشيد. «سنكا»

اگر گياهان يقين دارند كه بهار خواهد آمد چر اما انسان‌ها باور نداريم كه روزي خواهيم توانست به هر آنچه مي خواهيم دست يابيم؟ «جبران خليل جبران»